Նոր խորհրդարանի հին որակը

Հայաստանի քսանհինգամյա պատմության ընթացքում դասական խորհրդարանական «համ ու հոտ», քիչ թե շատ, ունեցել է 1990-ի խորհրդարանը, որում կարելի էր հանդիպել քաղաքական բանավեճերի, կոնցեպտուալ ելույթների: 1995-ից սկսած` խորհրդարանների որակն անշեղորեն ընկել է` թե՛ քաղաքական, թե՛ մասնագիտական, և թե՛ բարոյական հարթություններում: Քսան տարուց ավելի է` մեր խորհրդարանը «գրպանային» է` թե այն, որ երեկ «բարեհաջող» տապալել է իր վերջին նիստը, և թե եկողը, որի հին ու նոր պատգամավորները խանդավառությամբ նախապատրաստվում են իրենց «սեպտեմբերի 1»-ին:

Այս ֆոնին` բացարձակապես զարմանալի չէ, որ գործող 55 «խուլ ու համր» պատգամավորներից 20-նն ընտրվել է նաև նոր խորհրդարանում: Հենց այս մարդիկ են իրականում բնութագրում գործող իշխանությանը, որովհետև խորհրդարանում հինգ տարի շարունակ լռելով` նրանք բացահայտում են «վերևների» քաղաքական, արժեքային սնանկությունը, մյուս կողմից` նույն այս «խուլ ու համրերը» «տոկոս խփողներն» են` ընտրություններում ապահովելով հանրապետականների ու հասարակության կարծիքների «ներդաշնակությունը»:

Թերևս խորհրդանշական է, որ իր առաքելությունն ավարտող խորհրդարանը «գրպանային» է եղել ոչ միայն մանր-մունր քվեարկությունների, այլև գլոբալ հարթության մեջ: Հենց հինգերորդ գումարման խորհրդարանն է «կանաչ լույս» վառել Հայաստանի «անշրջելի եվրասիականացման» ճանապարհին, ինչպես նաև «դակել» է սահմանադրական փոփոխությունների փաթեթի օգտին` հնարավոր դարձնելով Հայաստանի իշխանության «եվրասիական» վերարտադրությունը «եվրոպական» նոտաներով:

Պետք չէ պատրանքներ ունենալ, որ նոր Սահմանադրությամբ ուժեղացած խորհրդանը նոր որակ կունենա: Պետական մարմնի դերն արժևորվում է ոչ այնքան օրենքներով, որքան քաղաքական մշակույթով ու հասարակության արժեքային պատկերացումներով: Մեր քաղաքական մշակույթը շարունակում են ձևավորել ռեյտինգային ակտիվ «խուլ ու համրերը», իսկ ժողովուրդը նախընտրում է ռաբիսը ու, ակնհայտորեն, ոչ միայն արվեստի բնագավառում:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ